Eseje skłądające się na tę książkę mają wspólny mianownik. Jest nim "nasza żydowskość". Nasza - czyli ludzi, którzy funkcjonują po żydowsku w Polsce, będąc zarazem w pełni uczestnikami całości, jaką jest Polska.

Pisząc o jidyszkajt, upamiętnieniu Zagłady, Jedwabnem czy przemianach 1989 roku, stawiam się niepostrzeżenie w roli rzecznika takich Żydów "polsko-polskich" - odmiennych od Żydów "polsko- izraelskich" czy "polsko-amerykańskich", dla których kultura polska nie jest punktem wyjścia. Oczywiście nikt mnie nie upoważnił do bycia rzecznikiem, wyjaśniającym na czym polega w dzisiejszej Polsce żydowskość i towarzyszące jej dylematy. Opieram się na swoich doświadczeniach, czasem wprost je opisuję, a wszystkie przedstawiane w tych esejach poglądy są moje. Sądzę, że pod wieloma z nich podpisze się sporo osób, ale nie dążyłem do szczególnej reprezentatywności, choć rzecz jasna chciałbym, by moje opinie podzielało jak najwięcej Żydów, a także nie-Żydów. 

Stanisław Krajewski, profesor filozofii, działacz społeczności żydowskiej w Polsce, współprzewodniczący Polskiej Rady Chrześcijan i Żydów, wnikliwie analizuje polsko-żydowskie relacje w kontekście trudnej historii i toczących się od kilku dekad publicznych debat. Autor odnosi się do miejsca Auschwitz w polskiej pamięci zbiorowej, kwestii udziału Żydów w polskim ruchu komunistycznym oraz  dialogu żydowsko-chrześcijańskiego w Polsce po przełomie 1989 r. stawiając pytania i unikając łatwych uproszczeń.