Izaak Emanuiłowicz Babel (ur. 13 lipca 1894 w Odessie, zm. 27 stycznia 1940 w Moskwie), rosyjski dziennikarz, prozaik specjalizujący się w krótkich formach: opowiadania, nowele także charakterze autobiograficznym, dramaturg.
Izaak Babel pochodził z zamożnej, kupieckiej rodziny żydowskiej mieszkającej w Odessie. Znał dobrze jidysz, rosyjski i francuski, w którym pisał swoje pierwsze utwory. Babel uczył się gry na skrzypcach, niemieckiego, francuskiego oraz Talmudu. Po bezskutecznych próbach rozpoczęcia studiów na Odesskim Uniwersytecie, rozpoczął naukę w Kijowskim Instytucie Finansów, gdzie poznał swoją przyszłą żonę Eugenię.

Brał udział w rosyjskiej wojnie domowej po stronie komunistów, służąc w Czeka. Jako oficer polityczny i redaktor przyfrontowej gazety uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej, w szeregach 1 Armii Konnej Siemiona Budionnego. Po wojenie wrócił do Odessy i pracował nad Opowiadaniami odeskimi - wspomnieniami z dzieciństwa, obrazie obyczajów rodzinnego miasta, poświęconym na wpół legendarnym żydowskim bandytom z Moldawanki, w której się urodził.

Od 1923 mieszkał w Moskwie. W 1924 opublikował kilka opowiadań z późniejszych cyklów Armia konna oraz Opowiadania odeskie. Swoje doświadczenia wojenne opisał we wstrząsającym Dzienniku 1920. Kiedy rozpoczęły się stalinowskie prześladowania, Babel pomimo sukcesów z początku lat 30., przestał publikować, zaczął pisać "do szuflady". W kolejnych latach pracował jako reporter na Ukrainie i Kaukazie.

Podczas Wielkiej Czystki, 16 maja 1939 został aresztowany. Oskarżono go o działalność trockistowską, szpiegostwo na rzecz Francji, Austrii a także o członkostwo w organizacji terrorystycznej. 27 stycznia 1940 został rozstrzelany. W czasie przeszukania NKWD skonfiskowało wiele rękopisów, które zaginęły. Zrehabilitowano Babla w 1954. Po 1956 jego utwory oficjalnie powróciły do literatury radzieckiej.